கல்பாக்கத்தில் ஒரு ஒருங்கிணைந்த விவசாயம்

கல்பாக்கத்தில் இருந்து 11 கி.மீ. தொலைவில் கரியச்சேரி. அவ்விடத்தைச் சேர்ந்த பொறியாளர் பாலாஜி கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தில் பணி புரிகிறார். மனைவி திருமதி சபீதா ராணி தாவரவியல் பட்டம் பெற்றவர். 2000ம் வருடங்களில் அலுவலகப் பணி காரணமாக கிட்டத்திட்ட விவசாயம் கைவிடப்பட்டது.

சுனாமியின் கோரதாண்டவத்திற்கு இவரகள் கிராமம் ஆளாக, படிப்புச் சான்றிதழ் கூட மிச்சமின்றி அனைத்தையும் இழந்திருக்கின்றனர்.  மிச்சம் திரு பாலாஜியின் அலுவலகப் பணி மற்றும் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற சான்றிதழ்.

இயற்கையால் பாதிக்கப்பட்ட இந்தத் தம்பதியினர் இயற்கையை நம்பியதுதான் இவ்விடத்தின் திருப்பம். நீர் வடியாத இவர்கள் நிலத்தைச் சுற்றி பொக்லைன் கொண்டு தோண்டி ஆழமான வடிகால்களை அமைத்துள்ளனர்.
தற்பொழுது 4 மாடுகள், 3 கன்றுகள், 11 ஆடுகள், 40 கோழிகள் (கிரிராஜா, நாட்டுக்கோழி, வனராஜா), 5 வான்கோழிகள், 6 கின்னிக் கோழிகள், 14 காடை , 3 மணிலா வாத்துக்கள்,  8 நாட்டு வாத்துக்கள்,  16 காதல் பறவைகள், 6 ஆப்பிரிக்கன் கிளி, 10 காக்டைல் என்றும் சிறு கிளிகள் என்று அவர்கள் வாழ்விடத்தை இயற்கை கலை கட்டியிருக்கிறது.

கிராமியப் பொருளாதாரம் மேம்பட வேண்டும் என்று தங்காளால் ஆன பங்களிப்பைச் செய்யும் இவர்கள் “நமது விவசாயிகள் ஒவ்வொருவரும் தினசரி வருமானம், வார வருமானம், வருட வருமானம் என்று தங்கள் நிலங்களில் இருந்து எடுத்தால்தான் தற்சார்புடன் வாழ இயலும்” என்று கூறுகின்றனர்.

இதற்கான முறைகள்

  • பால், முட்டை, கீரை – இவைகளிலிருந்து தின வருமானம்
  • கொடி வகை (பீர்க்கன், பாகல், புடல்) – மூன்று நாட்களுக்கு ஒரு முறை
  • தென்னை, கறிவேப்பிலை – இரு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை
  • பப்பாளி, சப்போட்டா, நெல்லி, எலுமிச்சை – கூடிய காலஇடைவெளி
  • மா, பலா போன்றவை – வருட வருமானம்
  • பயன்தரு மரங்கள் – பல ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பெருத்த வருமானம்.

சொல்வதுடன் மட்டுமல்லாமல் செயல் படுத்தியும் உள்ளனர்.

பள்ளிகளில் செயல்முறை விளக்கங்கள், சிறுவர் சிறுமியர்களுக்கு சிறு பயிற்சிகள் என்று சமூக சிந்தனையுடன் செயல்படும் இவர்கள் தங்கள் ஊர் பள்ளியை சுற்றுச்சூழல் நட்புப் (eco friendly) பள்ளியாக மாற்றியருக்கின்றனர். எடுத்த சில பல முயற்சிகள் தோல்வியில் முடிந்தாலும், இயற்கைவிவசாயத்தை விடாமல் தொடர்ந்திருக்கின்றனர்.

இவர்கள் தோட்டத்தில் விளையும் பச்சைப் பயிறு, காய்கறிகள், அரிசி, இலைகளை கல்பாக்கத்திலேயே விற்றுவிடுகின்றனர். இவர்களிடம் அசோலா குழி ஒன்று உள்ளது. கால்நடைகளுக்குத் தீவனமாக அதை அளிக்கின்றனர். நெல் சாகுபடிக்கும் பயன்படுத்துகின்றனர். இவர்கள் வளர்க்கும் ஆடு, மாடு, கோழிகள் இந்த அசோலாவை விரும்பி உண்கின்றனர்.

இவர்கள் பயிர் பாதுகாப்பிற்கு இஞ்சி – பூண்டு கசாயம், பஞ்ச கவ்யா போன்றவைகளைத் தாங்களே தயாரித்துப் பயன்படுத்துகின்றனர். அவை தவிர அசிட்டோபாக்ட்டர் (கறுப்பு யூரியா), பாஸ்போ பாக்டீரியா, பொட்டாஷ், மொபலைசர், சூடோமொனாஸ், டிரைக்கோடெர்மா விரிடி, பி.டி, கிரப்நில் போன்ற உயிரியல் இடுபொருட்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

மீன் வளர்ப்பிலும் கால் வைத்துள்ளனர். இவர்களது கிணற்றில் வலை இறக்கி (மிதவை போல) 50 விரால் குஞ்சு விட உள்ளனர். வீட்டிற்கு முன் உள்ள குட்டையில் 200 கட்லாவும் 200 காமன் கார்ப்பும் உள்ளன. இவைகளுக்கு பச்சரிசித் தவிடு, புண்ணாக்கு போன்றவை கொடுத்து வளர்த்து வருகின்றனர்.

கால்நடை வளர்ப்பிற்கும், மீன் வளர்ப்பிற்கும் காட்டுப்பாக்கம் வேளாண் அறிவியல் மையத்திலிருந்து (KVK) ஆலோசனை மையத்திலிருந்து ஆலோசனை பெறுகின்றனர்.

இவர்கள் செய்த வேர்க்கடலை சாகுபடியில் செலவு போக ஏக்கருக்கு 12000 கிடைத்துள்ளது; ஏக்கருக்கு 25 மூட்டைகள் (75 கிலோ) கிடைத்துள்ளன. ஸ்வீட் கார்ன்-ஐக் கூட இவர்கள் விடவில்லை. இது தவிற இயந்திர நடவில் பொன்னி, ADT 43, ADT 37 (குண்டு அரிசி), சீரகச் சம்பா, சிவப்புக் கார், அன்னம் (புதிய ரகம்) போன்றவற்றையும் சாகுபடி செய்கின்றனர்.

சாண எரிவாயு வைத்துள்ளனர். ஸ்லரியை பஞ்ச கவ்யா தயாரிக்கவும் உரமாகவும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

வயல் வரப்போரங்களில் வெட்டிவேர், லெமன் கிராஸ், கோ4, அவுரி, சணப்பு, க்ளைரிசீடியா என்ற பெரும்பாலும் கால்நடைகளுக்கு உதவும் தீவன வகைகளைச் சாகுபடி செய்துள்ளனர்.

தங்களைப் பார்த்து மற்றவர்களும் இயற்கை விவசாயத்திற்கு வரவேண்டும் என்று நினைக்கும் இவர்களின் செயலில் லாப நோக்கும் இல்லை. வியாபார உத்தியும் இல்லை. நூறு சதவீத சேவை மட்டுமே.
திரு. டி. பாலாஜி 94453 97577
(தமிழக விவசாயி உலகம்)

Advertisements

வெட்டிவேர்: ஒரு வாசனைமிக்க விவசாயம்

வெட்டிவேர்

வெட்டிவேர்

தமிழ்நாட்டில் நம் முன்னோர்கள் வெட்டிவேர் ஊறப்போட்ட சில்லென்ற பானைத் தண்ணீர், வெக்கையை விரட்டி அடிக்க வெட்டிவேர் தட்டி என்று அதன் மகிமையை முழுவதுமாக உணர்ந்திருந்தார்கள். வெட்டிவேர் ஊறிய தண்ணீரைக் குடித்தால் சர்க்கரை நோய் கட்டுப்படும் என்றும் கூறுகிறார்கள்.

இக்கால விஞ்ஞானிகள் வெட்டிவேர் கொண்டு பாய், காலணி, தலைக்குத் தொப்பி என்று வெளிநாட்டவர் பலரும் அதன் பயனை அடைகிறார்கள். இத்தகைய மகத்துவம் வாய்ந்த வெட்டிவேரை எப்படி பயிர் செய்வது என்று பார்ப்போம்.

இதற்கு எத்தகைய மண்ணாக இருந்தாலும் பாதகமில்லை. ஒரு ஏக்கருக்கு குறைந்தபட்சம் இரண்டு டன் வேர் நிச்சயம். மணல் பாங்கான நிலமாக இருந்தால் வேர் நன்கு இறங்கி விவசாயிகளுக்கு நல்ல மகசூலைத் தரும். இரண்டு டன்னுக்கு மேலும் கிடைக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இன்றைய நிலவரப்படி ஒரு டன் ஐம்பதாயி ரம் ரூபாய் வரை விலைபோகின்றது. மூலிகை எண்ணெய் தயாரிப்பவர்களும், வாசனை திரவியங்கள் தயாரிப்பவர்களும் உடனடியாக வாங்கிக் கொள்ள தயாராக உள்ளார்கள். செடியை வேர் அறுபடாமல் பிடுங்கி எடுத்து, மேலே உள்ள பச்சை செடியை நீக்கிவிட்டு, வேரைமட்டும் மண் போக அலசி, உலர்த்தி கொடுப்பது அவசியம்.

மேலே உள்ள பச்சை இலைகள் மாட்டுத்தீவனம். பன்னிரெண்டு மாதங்களில் இருந்து பதினான்கு மாதங்களுக்குள் அறுவடை செய்துகொள்ளலாம். ஒரு ஏக்கருக்கு பன்னிரண்டாயிரம் முதல் பதினைந்தாயிரம் வரை நாற்றுகள் தேவைப்படும். ஒரு நாற்று 60 பைசாவிற்கு வாங்கி பயிரிடவேண்டியதுதான்.

முதல்முறை மட்டும்தான் இந்த செலவு. அடுத்த முறை நம் நிலத்தில் இருந்தே நாற்றுகள் எடுத்துக்கொள்ளலாம். மிகுதியாக உள்ளதை தேவையானவர்களுக்கு விற்றுவிடலாம். ரசாயன உரம் தேவையில்லை. பூச்சி மருந்து தேவையில்லை. வெட்டிவேர் செடியே பூச்சிகொல்லியாக செயல்படுகிறது.

பெரிய காய்கறித்தோட்டம் வைத்திருப்பவர்கள் ஊடுபயிராகவோ அல்லது வரப்புகளிலோ நெருக்கமாக நட்டுவிட்டால் அதுவே பூச்சி விரட்டியாகவும் செயல்படும். வேரை விற்று வரும்படியும் பார்க்கலாம்.

நாங்கள் எங்கள் நிலத்தில் போன வருடம் ஒரு ஏக்கரில் சோதனை முறையில் வெட்டிவேர் பயிரிட்டு பார்த்தோம். எங்கள் நிலம் காரத்தன்மை அதிகம் கொண்ட களிமண் நிலம். களிமண்ணின் கெட்டித் தன்மையைப் போக்குவதுதான் நாங்கள் பயிரிட்டதன் முக்கிய நோக்கம். எங்கள் நோக்கம் சரிவர நிறைவேறிவிட்டது.

மண்புழு செய்யும் வேலையை ஒவ்வொரு வெட்டிவேர் செடியும் செய்துவிட்டது. இந்த வருடம் பயிரிடும்போது கண்டிப்பாக போன வருடத்தைவிட அதிக மகசூல் கிடைக்கும். காரணம் நிலம் கடினத்தன்மை போய் காற்றோட்டம் உள்ளதாகிவிட்டது. அதிக தண்ணீரும் இதற்கு தேவையில்லை. வாரம் ஒரு முறை தண்ணீர் விட்டாலே போதுமானது. கரும்பு நடுவதுபோல் நடவேண்டும். பார்ப்பதற்கு உலர்ந்தாற்போல் இருந்தாலும் நாற்று நட்ட பதினைந்திலிருந்து இருபத்தி ஐந்து நாட்களுக்குள் பச்சை பிடித்துவிடும்.

மூன்று மாதங்கள் கழித்து கால் மாற்றிவிட வேண்டும். ஆறு மாதங்கள் கழித்து களை எடுக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். அதற்குப் பிறகு பதிமூன்றாம் மாதத்தில் அறுவடைதான்.

தொடர்புக்கு:

கே.சத்தியபிரபா, 4/164, எஸ்.எஸ்.காலனி, உடுமலை.

ஆர்.ராஜலட்சுமி, மொபைல்: 93810 78770.